Goodbye my soulmate

You passed my way on a cloudy day.
You came for one season
and maybe for just one reason.

I needed you to find myself.
You sang one single song
and I found my inner voice.

No wedding bells were ringing,
no promises were made,
so none could be broken.

You appeared to learn me something.
I held your hand for a while
and carried your sorrow.

Finding you was meant to be.
Your weakness made me strong
and now I know so much more.

We met each other on a Friday.
We left on a Monday.
But no day was long enough.

Letting you go is terribly painful…
and hardly the worst thing I can do.
But I’ll always remember you as my soulmate.



Door Ineke Verhagen
29 augustus 1014

Voor alle fans van Michael Jackson

Onze Michael was absoluut the very best!
Dansen en zingen kon hij beter dan al de rest.
Hij was een excentriek persoon,
maar een King op de hoogste troon!
Met een stem als een nachtegaal,
vertelde hij een heel eigen verhaal.
Miljoenen harten zijn door hem veroverd,
en de popwereld is compleet betoverd.
Met zijn unieke manier van bewegen,
kreeg hij van iedere danser zijn zegen.

Hij was een levende legende en een bijzonder mens,
teer en gevoelig, maar opende elke mogelijke grens.
Ook hij had zijn minpunten, maar zijn gulheid was oprecht.
En zijn openhartige lach was warm en levensecht!
Het is hard en zwaar om hem los te laten.
Geen dag vergaat zonder over hem te praten.
Zonder hem klinkt elke noot wel een beetje vals,
en eindigt een vreugdesprong in een triestige wals.
Een stil maar tergend gemis blijft aan ons knagen ...
Michael zullen we eeuwig in onze harten dragen.



Door Ine Verhagen

Overlijden Michael Jackson

Ooit heb ik een gedicht over je geschreven,
en toen wist ik niet dat je nog maar even had te leven.
Maar vandaag op deze warme, zomerse dag,
besef ik dat ook jouw lot niet zomaar in je eigen handen lag.
Je werd gekrenkt en gekraakt,
en pijnen en smart zijn je machtig geraakt.
Toch bleef je vechten en doen wat je kon,
al vervaagde je blik vaak onbaatzuchtig in de zon.

Je passies waren sterker dan je persoon in wezen,
maar de kinderlijke onschuld, was in je ogen te lezen.
Bij elke stap, elke pas, en elke ‘walk’ op de dansvloer,
lagen verdriet en angst  wanhopig op de loer.
Geen mens, dier of wezen zal ooit kunnen weten,
welke kracht zo aan je hart en ziel heeft zitten vreten.
Maar hoeveel looks je ook had, je had maar één gezicht,
en dat is het énige waarop ik me altijd heb gericht.

Het feit dat de wereld iemand als jou moet verliezen,
doet me vanbinnen en vanbuiten volledig bevriezen.
Ik heb mezelf vaak in jou teruggevonden,
en vanbinnen geloofde ik dat we elkaar verstonden.
Je hebt me kracht en tonnen inspiratie gegeven,
en draagde bij tot een belangrijk deel in mijn leven.
De dag dat je boek werd geopend, wilden je dromen naar buiten,
maar met of zonder  ... Het is tijd om hem te sluiten.

Door Ine Verhagen
op 26 juni 2009

Lieve vrienden ,familie en kennissen

Ik heb veel tijd gehad om deze tekst te bedenken …
Alleen liet mijn pen me dit keer een beetje in de steek.
Het is moeilijk om dingen onder woorden te brengen
waarvan in feite nooit de letters zijn uitgevonden.

Daarom besloot ik het mezelf niet te moeilijk te maken,
want sommige dingen overtreffen simpelweg de grens
van de moeilijkheid in wezen.

Vandaag de dag … woensdag 8 september 2010
nam ik voorgoed afscheid van een bijzonder iemand.

Mijn vader is deze middag, in het bijzijn van ons allen,
rustig en stilletjes ingeslapen …

Zijn wens was om zijn lichaam weg te schenken aan de wetenschap,
en er zal dan ook geen begrafenis of dienst plaatsvinden.

Omdat er geen overlijdensberichten zullen volgen, bracht ik
jullie graag op deze manier op de hoogte.


We hebben mooie herinneringen aan hem, en hebben op een
weliswaar moeilijke, maar intense manier afscheid van hem genomen.


Papa … het ga je goed …




Vanwege
Ine Verhagen

Lieve mama

Enige tijd geleden nam je je intrek in een rust en verzorgingstehuis.
Niet geheel vrijwillig, maar toch kreeg je daar een nieuwe thuis.
Eerst was je wel een beetje boos, maar dat mocht wel zijn,
want helaas is verhuizen niet altijd even fijn.
Maar uiteindelijk hebben ze je daar toch een beetje gesust,
en leek je je in de situatie te hebben berust.

Je bloeide voor een stukje terug open,
kon terug trappen van beneden naar boven lopen,
was met quiz spelletjes steeds de winnaar,
en had opnieuw je babbeltjes hier en daar.
Je hebt je zelfs weer een beetje nuttig gemaakt,
en best sommige hartjes blij gemaakt.

En opeens is het zo onverwachts snel gegaan.
Lieve mama, het was echter tijd om te gaan.
Eigenlijk veel te vroeg naar mijn gevoel,
maar had je eigenlijk nog wel een doel?
Die vreselijke ziekte had zich zodanig in zijn macht,
dat je de strijd verloor in die donkere nacht.

Het is een wreed gevoel en moeilijk te beschrijven
om als wees zonder vader en moeder achter te blijven.
Ik ben alle weken met de zus bij je op bezoek geweest,
en nee … dat was niet altijd een groot feest.
Vaak heb ik gevloekt en je soms bijna gehaat.
Maar op een moeder blijf je nooit lang kwaad.

Onze emoties lagen soms mijlenver uit elkaar,
maar ik vergeet niet … je was altijd weer daar.
De Japanse sierkers die jij altijd zo mooi vond,
was in volle bloei na de laatste groet bij ochtendstond.
Het donderde, het bliksemde en af en toe scheen de zon,
en ik wou dat ik je nog wat zeggen kon.

Maar lieve mama …
Rust nu maar zacht en doe papa de groeten,
afscheid nemen is iets dat we allemaal ooit moeten.
Op één of andere manier blijven we met elkaar verbonden.
En al wordt dit briefje nooit verzonden,
je zit voor eeuwig in mijn hartje en ik zal je niet vergeten …
Maar dat zul je waar je ook bent wel weten.



Vanwege Ineke Verhagen
5 mei 2016

De laatste stap

Een leeg huis, een lege kamer.
Een plek met een ziel vol herinneringen.
Een verwoeste tuin met stukgeslagen dromen.

Gevochten, verloren en moe gestreden.
De laatste stap is gezet.
Het is tijd voor een nieuwe thuis.
Alhoewel … thuis bestaat niet meer.

De deur is op slot en de namen zijn veranderd.
Het meubilair is reeds in verre oorden.
Nieuwe bewoners zijn inmiddels nieuwe
geschiedenis aan het opbouwen.

Stilletjes verdwaal je in jezelf
en verdwijnt het besef van het waarom.
Zon en sterren lijken te vechten met de maan.

Gestorven verlangens, ontnomen vrijheid.
Een mistige wandeling in een verlaten steeg.
Een doolhof met uitzichtloze tunnels.

Huil maar niet en wees maar niet bang.
Ze helpen je wel zoeken als je de weg kwijt bent.
Ze zeggen je wel waar je heen moet.

Van op het nachtkastje kijkt papa naar je toe.
Op een dag zal hij naar je knipogen
en je een teken geven dat het goed is.



Door Ineke Verhagen

29 juli 2015

11 september 2001

Op een dag stond de wereld stil.
Op een onbewaakt moment werd alles koud en kil.

Een dag die mooi en zorgeloos begon
veranderde plots in een waanbeeld
van de ondergaande zon.

Zomaar een dag,
maar onmogelijk te vergeten.
Eén datum … gegrift in ons geweten.

Zomaar een moment
ijzingwekkend en genadeloos.
Was één of andere God dan werkelijk zo boos?

Onschuldige dromen plots aan stukken gescheurd.
Talloze verlangens voor eeuwig besmeurd.

Hoopvolle vragen nog steeds onbeantwoord
Heden en verleden door gewetenloze harten vermoord.

Het is zomaar een dag
die menige tranen heeft laten vloeien.
Het is zomaar een moment
dat pijn en haat heeft doen groeien.

Het is een nachtmerrie
waarvan de herinnering eeuwig zal blijven bestaan
En voor sommigen zal het lijken
alsof ze elke dag opnieuw weer een beetje doodgaan.


Door Ine Verhagen
op 23 juli 2010

I'll always remember

I’ll always remember
that day in September.
My sweetheart came along,
while the birds were singing an amazing song.
His eyes were shining so bright
that I never forget that wonderful sight.

He was joking and smiling all the time,
and I could hardly believe he was mine.
While I listened to the sound of his voice,
I just knew I made the right choice.
His sweetness and his lovely touch,
made me love him so much!

But suddenly the earth stopped turning,
and the world around us was burning.
A dream became a nightmare,
and war seemed to be everywhere.
If I had known this before,
I would have given him much more!

From one moment to another,
we were miles away from each other.
I have been hoping and praying,
and didn’t care what people were saying,
But there was nothing left behind …
No picture, no kiss, only a memory in my mind.

That’s what I remember,
about that day in September.



Door Ineke Verhagen
11 september 2016

Christmas will never be the same without you

Christmas will never be the same without you.
No twinkling lights, no warmth, no snow …

Something has been taken away from me.
There are no presents under the tree, no kisses, no hugs for me.

The memories of the child in me are slowly fading away.
How can I accept?

Christmas time is just a time to remember you.

Something is changing inside and around me.
It’s been taking a long time, but it still hurts my soul.

I don’t believe in miracles, and I can’t change the past,
or build the future by myself.
I need somebody who will hold my hand when rain is falling down instead of snow.
Someone who keeps me warm under the Christmas tree.

Christmas time means nothing to me since you’re so far away.
Whish I could send you a postcard or give you a call,
but there are no houses or no phones in heaven.

I know you’re not coming back, and time never stops.
But stars will always shine above me, and my love will never die.
And as long as I believe, an angel will send my message to you …

Merry Christmas daddy




Door Ine Verhagen
op 24 december 2012

Die éne dag ...

Ik denk vaak terug aan die eerste dag …
Die dag dat onze ogen elkaar ontmoetten,
en niet wisten wat er verder op onze weg lag.
Vanaf die dag zou alles veranderen, al wisten we niet waarom.
We wisten niet dat een onschuldige blik een mensenleven
kon verwarren met eindeloze en onbereikbare dromen.
En we hadden totaal geen gedacht dat we het lot sindsdien niet meer konden ontkomen.
Nee, dat wisten we niet.

Er was enkel de aanwezigheid van één of andere God,
al geloofden we er niet eens in.
We geloofden alleen maar in een spel van verleiden en verlossing.
Maar die dag gebeurde er méér dan we in wezen konden vermoeden.
Al deed ik je huiveren van passie, jij hield mijn hand vast
zonder een kick te laten.
Je huilde tranen die ik toen niet voelde,
en ik verscheurde je ziel als een genadeloze feeks.

Maar die dag werd er een leegte geopend die tot nog toe niet is opgevuld.
Sinds die dag heb je me doen zweven over rotsen waar golven zich tegen stukslaan.
Vallende sterren gaven me valse hoop en deden me geloven in een weerzien dat nooit mocht zijn.

Die éne dag is een leven op zich …
Je voelde mijn hart als een tornado tekeer gaan,
en gaf me een kus.
En die kus is het laatste wat er van die dag nog overblijft.

Een intense kus op die éne dag.


Door Ine Verhagen
op 23 augustus 2009

Als een zandkorrel gleed je weg

Als een zandkorrel gleed je weg uit mijn hand.
Als een regendruppel viel je voor me neer.
Als een zonnestraal deed je me verbranden.

Je bent als een NeverEnding story …
of een lovesong zonder tekst …
een grammofoonplaat waarvan de naald blijft steken.

Als een traan gloeide je op mijn wangen
en zocht je de weg naar een stromende golf.
Als een vlok van smeltende sneeuw loste je langzaam op.
Als een rotsblok van ijs, bleef je aan me vasthangen.

Je verscheen op een onbewaakt moment.
Je opende mijn ogen in het holst van de nacht.
Je streelde mijn hart en trachtte de roest ervan te verwijderen.

Als een zwaluw vertrok je naar het zuiden.
Als een zwarte raaf deed je me huiveren van heimwee …
Als een gouden kraai liet je me achter met koperen vraagtekens.



Door Ine Verhagen
op 2 januari 2010