Verliefdheid is een zaligheid.

Mooie gedichten en Poëzie

Dat verliefdheid zalig is

Dat verliefdheid zalig is, maken ze mij niet meer wijs.
Je ziet alleen nog maar zwart en wit, maar geen grijs.
Van kriebels in je buik, moeten ze mij ook niks meer vertellen.
Ze maken je misselijk en zitten je continu te kwellen.

Verliefdheid, dacht je dat het enkel pubers overkwam?
Dream on, het is een virus en legt al je spieren lam!
En of ze nu beantwoord wordt of helemaal niet,
ze maakt je blind voor dingen die je beter wél ziet!

Waarom vertellen ze ons eigenlijk al die onzin?
Voor je het weet, trap je er met twee voeten in!
Verliefdheid overvalt als een vampier in de nacht.
Hij zuigt je helemaal leeg en neemt je in zijn macht.

Je bent niet langer meer betoverd,
maar als door een leger compleet veroverd.
Je krijgt klappen van de zweep en tergende pijn.
Al snel besef je weer hoe het is om alleen te zijn.

Verliefdheid maakt je vanbinnen helemaal kapot.
Net als liefde je kan pijnigen tot op het bot.
En toch kunnen we geen van allen zonder.
Want zonder liefde ga je gewoon ten onder.

Zonder liefde ben je wezenloos en verloren.
Als een krijsende baby die niemand kan horen.
Als een tuin zonder bloemen, een vogel zonder lied …
Grenzeloos op zoek, in een verlaten gebied.

Verliefdheid is een droom, liefde een noodzaak.
Beiden berensterk … maar soms schieten ze elkander raak!


Door Ine Verhagen
op 23 augustus 2010

#gedichten #liefde #verliefdheid

Ik hou van Schoten

Wat heb ik er toch steeds van genoten,
mijn jeugd doorgebracht te hebben in Schoten.
Al ben ik een eindje verder geboren,
in Schoten heb ik mijn hart verloren.
Hier kom ik steeds weer thuis en ben ik nooit alleen,
want in dit gezellige dorp kent iedereen, iedereen.

Nu de nostalgie ons langzaam begint te besluipen,
willen we allen wel eens in de geschiedenis kruipen.
Misschien beginnen er sommigen stilletjes te verlangen,
om nog een keertje aan de katrol in Iepenburg te hangen.
Of willen we nog eens op logement aan de vaart?
Helaas is hotel Westende reeds lang van de kaart.

Denken we niet vaak terug aan die goeie oude tijd,
waarin het karretje van Dina ons huisje voorbij rijdt?
Liggen onze badpakken en zwembroeken niet te verduren,
sinds het slopen van de Schotense zwembadmuren?
En dromen we soms niet van de lekkere verse soep,
waarmee de soepboer klaarstond op de rand van de stoep?

Wie wil er niet nog eens met de fiets over de brug,
naar het zwembad van Brasschaat en terug.
Krijgen we na een nachtje stappen nooit het water in de mond,
voor een pakske friet van de Chalet bij ochtendstond?
Willen we soms niet even teruggaan in de tijd?
Want deze herinneringen willen we toch niet kwijt?

Nu de jaren aan onze neus zijn voorbij gegaan,
is volgens mij toch nog niet alles gezegd en gedaan.
Want als zuster Alberta ons niet ter wereld had gebracht,
zag Schoten er helemaal anders uit bij dag en bij nacht.
Met de nodige heimwee blijven we er toch zeer trots op,
te kunnen zeggen “Schoten is en blijft top!”


Door Ine Verhagen
op 11 februari 2014

De Roos en ik ...

De roos en ik …

In mijn tuin
plantte ik de roos, vóór ik jou leerde kennen.
Voor haar en voor mij ging toen een nieuwe wereld open.
Ze liet haar eerste tekens van leven zien,
ik mijn eerste gevoelens voor jou.
Ze begon te leven.
Ik begon te hopen.
Ze kreeg en kleur van dag op dag,
een kleur die ook ik kreeg wanneer ik jou zag.
Haar blaadjes bloeiden open …
Mijn gevoelens voor jou werden sterker.

De roos leefde.
Ik besefte dat ik van je hield.
Zij kende zonnige dagen en dagen met regen,
zoals ik vrolijke en trieste dagen kende.
Ze hield van het leven.
En ik hield van jou. Ik hou nóg van jou.
En die roos wil nu nog éénmaal genieten van de blauwe hemel, de zon, de vogels en de bijtjes.

Maar vorige week nog …
stond ze prachtig de wereld te bewonderen
tot ze tot besef kwam dat ze maar alleen was.
En nu hangt haar kopje neer …
Neen, ik had haar daar nooit alleen mogen laten …
Want ik weet … alleen is maar alleen.
En dat is wat ik ben zonder jou.

De roos is … net als ik …
langzaam aan’t verleppen.


Door Ine Verhagen
Op 19 september 1995

Bij een stille wenk vroeg hij haar op café....

en als een braaf zieltje ging ze met hem mee.
Ze waren zich van geen kwaad bewust …
en nietsvermoedend dat de avond zou eindigen
in een avontuur vol passie en genot.

Bij de plotse aanraking van zijn hand,
tintelde haar hele lichaam tot op haar
meest gevoelige plekjes.
Zijn ogen gericht op haar boezem,
smachtend naar de zoete smaak van haar tepels.

De hitte van de laatste zomerse avond
beroofde hen van hun kinderlijke onschuld.
En wanneer hij haar kuste, sloot ze haar ogen
en verloor ze zichzelf in intens genot.

Onder het vurige licht van de maan,
vormden hun lichamen een onafscheidelijk team.
Ze voelde het kloppen van zijn hart,
graaide met haar handen door zijn haar
en streelde met haar vinger zijn gelaat,

Hij bespeelde haar lichaam met een lust,
fantasie en lijdzaam verlangen.
Het eindeloze ontastbare was plots zo dichtbij.
Maar eens de betovering verbroken,
kwam het nakend afscheid, en kusten
ze elkaar weer vaarwel.

Door Ine Verhagen

Je bent me er eentje...

Je kruist mijn pad op een stil moment.
Je laat me lachen in een vleug van euforie.
Je bent een ster aan de hemel,
maar je kunt een wolk doen knallen.

Je bent me er eentje …

Je kust mijn lippen
zachter dan hoe een kus ook maar kan zijn.
Je drukt me tegen je aan
en betovert mijn binnenste met slechts vage dromen.
Je heelt mijn lege dagen.

Je bent me er eentje …

Je neemt me mee naar een huis
waarin reeds dromen zijn vervlogen.
Je streelt me met je eerlijkheid
en je twijfels zitten in de palm van mijn hand.
Je doet me slapen als een roos.

Je bent me er eentje …

Je lijkt door een bos met me te wandelen,
op zoek naar nooit eerder geziene herfstkleuren.
Je tracht de hemel helderblauw voor me te kleuren,
maar soms wordt het je wat te veel…
En net als ik wil je misschien wel eens verdwijnen,
vergeten hoe en wat … welke dag het vandaag is …

Je bent me er eentje …

Je knuffelt me en geeft me voldoening
met slechts één knipoog.



Door Ine Verhagen
op 23 oktober 2011

Ik hou van je

Het klinkt cliché en onrealistisch,
maar een droom vertelde me de waarheid.
Het klinkt als een leugen
of als een fout gespelde tekst,
maar iets zegt me dat ik nooit nog iemand zal vinden als jij.

De wereld heeft even stilgestaan …
En verlangens hebben je verafschuwd,
razernij heeft je beledigd,
en verdriet bracht mijn gevoelens tot een passionele vernedering.

Maar ik hou van je.
Iedere verstaanbare spreektaal kan verwoorden hoeveel.
Iedere ster aan de hemel knipoogt om dit voldongen feit.
Ieder gesproken woord maait een stukje onzekerheid weg.

Ik hou van je
Maar niemand begrijpt het.
Zelfs jij niet.
Je weet het niet,
je wilt het niet,
of je kunt het gewoon niet.

Maar ik hou van je.

Dus vergeef me deze woorden,
want ze staan in mijn hart geschreven.

Ik hou van je …
En het doet pijn je blik te zien wegzinken in een dal…
Het breekt me vanbinnen,
en het verscheurt me met haar en huid.

Ik wil je niet zien lijden op golven van eenzaamheid …
Ik wil je lichaam verwarmen met koortsachtige dromen.
Ik zal er voor je zijn en je troosten als het stormt in je verlangens.
Ik neem je in mijn armen en kus je zorgen weg …

En misschien … Misschien blijf je ik je niet helemaal trouw …
Maar wat ik met zekerheid kan zeggen,
is dat ik van je hou.


Door Ine Verhagen
op 7 maart 2011

Ik heb van jou gedroomd

Ik heb aan je gedacht
de hele dag en de hele nacht.

Ik heb me vragen over jou gesteld,
mezelf tegen je geweerd …
Maar als een puber over je gefantaseerd.

Ik heb over je gepraat.
Ik heb je naam niet laten vallen,
omdat ik het niet voor mezelf wilde vergallen.

Ik heb je met anderen vergeleken.
Ik heb geen enkele gelijkenis gevonden.
Gewoon omdat ze niet aan je tippen konden.

Ik heb je gezocht.
Ik heb je naam niet durven vragen …
En daarna zat het vanbinnen allemaal te klagen.

Ik heb je in mijn hart gesloten.
Ik heb in je blik je binnenste ontmoet …
en in één oogwenk wist ik … het is goed.


Door Ine Verhagen

Ik adem je

Ik adem je … in en uit.

Ik rook je … als een bijna gedoofde sigaret.
Ik drink je … als een glas dat langzaam leegloopt.
Ik leef je, en versmacht je als in een windhoos.
Ik volg je, en kom je tegen.
Ik voed mezelf met jou,
maar krijg honger van de illusie.

Ik adem je … in en uit.

Ik blaas je weg.
Ik hou je vast, en ik laat je los.
Ik teken je, en wis je weer uit.
Ik overval je, en trek me weer terug.
Ik leun op je, en ik steun je …
Maar ik stort neer in het diepe.

Ik adem je … in en uit.

Ik zwem naar je toe,
maar verdrink in je.
Ik verloochen je, en ik verafgood je.
Ik schaduw je in het schemerlicht.
Ik verdwaal in je, en ik vind mezelf.
Ik hou je vast, en ik laat je los.

Ik adem je … in en uit.



Door Ineke Verhagen

Hou me vast

en laat me de zon zien onder jouw regenboog.

Geef me je hand,
zodat ik het kan verwarmen in het mijne.

Kijk me aan,
en kus mijn angsten en onzekerheden weg.

Laat ons samen op pad gaan,
en laat tijd onze tekortkomingen verslaan.

Streel mijn haren
alsof je de snaren van je gitaar bespeelt.
Speel erop los alsof alles ervan afhangt.
Gebroken snaren kunnen we samen herstellen.

Klim op een podium en zing een lied voor me …
Ik zal je achtergrond zijn.

Teken mijn portret met onuitwisbare inkt.
Ik zal het opvullen met de warmste kleuren.

Dans met me aan de rand van een meer.
Vogels zullen ons lievelingslied zingen.

Laat ons baden in de zee die we samen zullen doorzwemmen,
en laat ons van elkaar leren houden op een godverlaten strand.

Hou me vast en laat me nooit meer los.


Door Ine Verhagen
op 7 februari 2010

Het voelt goed

Het doet goed om bij je te zijn.
Het voelt goed te weten dat je mijn naaste bent.
Alleen al bij het aanraken van je hand,
is de tinteling sterker dan mezelf,
sterker dan een stille wenk,
sterker dan een onbeduidend verlangen.

Het doet goed mijn gevoel te volgen.
Het geeft bijna voldoening te weten dat jij er bent.
Al staat de wereld op zijn kop van krankzinnigheid,
en ben ik gedoemd te gaan in eenzaamheid …
Mijn gevoel zal me leiden tot in het diepste dal,
en me begeleiden tot op de hoogste top.

Het doet goed je aanwezigheid te voelen.
Het brengt me tot leven te voelen
hoe je hartslag de twijfels overtreft.
Alleen al het ritme van onze ademhaling
brengt me tot in een droom die intenser is dan loze gevoelens,
intenser dan een warme knuffel,
intenser dan een nooit gesproken woord.

Het doet goed je te kennen.
Het geeft me warmte naar je te verlangen.
Al is het alleen maar de kus op mijn lippen
die me als een godin betovert,
en de dag erna weer doet breken,
samen met de spiegel aan de wand …
De passie tussen jou en mij houdt me in zijn greep
en beschermt me met hoop, vergiffenis en vraagtekens.


Door Ine Verhagen
op 16 september 2010

He is kissed by poison

wounded by love
beaten by a storm
and defeated by his feelings.

He dies inside,
he begs for mercy,
he is getting insane,
because he can’t take the pain.

His dreams became reality,
but his hope was just fantasy.
His beautiful eyes …
they are filled with tears.

I see him dying …
everyday a little bit more.
It really hurts
seeing him drowning in sadness.

I don’t want to fight,
and I don’t want to cry…
I just want to go on …
and be there for him.

Always and till the end.



Door Ineke Verhagen

De roos en ik

In mijn tuin
plantte ik de roos, vóór ik jou leerde kennen.
Voor haar en voor mij ging toen een nieuwe wereld open.
Ze liet haar eerste tekens van leven zien,
ik mijn eerste gevoelens voor jou.
Ze begon te leven.
Ik begon te hopen.
Ze kreeg en kleur van dag op dag,
een kleur die ook ik kreeg wanneer ik jou zag.
Haar blaadjes bloeiden open …
Mijn gevoelens voor jou werden sterker.

De roos leefde.
Ik besefte dat ik van je hield.
Zij kende zonnige dagen en dagen met regen,
zoals ik vrolijke en trieste dagen kende.
Ze hield van het leven.
En ik hield van jou. Ik hou nóg van jou.
En die roos wil nu nog éénmaal genieten van de blauwe hemel, de zon, de vogels en de bijtjes.

Maar vorige week nog …
stond ze prachtig de wereld te bewonderen
tot ze tot besef kwam dat ze maar alleen was.
En nu hangt haar kopje neer …
Neen, ik had haar daar nooit alleen mogen laten …
Want ik weet … alleen is maar alleen.
En dat is wat ik ben zonder jou.

De roos is … net als ik …
langzaam aan’t verleppen.


Door Ine Verhagen
Op 19 september 1995

Alleen jij ....

Alleen jij kunt mijn tranen drogen
en een lach op mijn mond toveren.

Alleen jij kunt mijn hart sneller doen slaan
en mijn bloeddruk verhogen.

Alleen jij kunt me het gevoel geven
dat ik iemand ben.

Alleen jij kunt me sterk maken
door alleen maar je hand op mijn schouder te leggen!

Alleen jij kunt me met een simpele kus warm maken vanbinnen,
en het gevoel geven dat ik zweef.

Alleen jij kunt me met een glimlach doen smelten.

Alleen jij zou de grond onder mijn voeten kunnen laten verdwijnen,
als je me zacht en teder zou kussen.

Alleen jij kunt mijn leven en mijn toekomst veranderen,
door er alleen maar te zijn.

Alleen jij mag me eindeloos liefhebben,
als je dat zou willen.

Alleen jij …
Enkel en alleen jij.

Alleen jij kunt mijn hart breken.



Door Ine Verhagen

A beautiful walk...

We made a walk
and it became a walk to the stars.
Little raindrops were falling down
and the wind was blowing.
We talked about long lost lovers and friendship,
and you said the words I always wanted to hear.

While my heart was screaming inside
you just took my hand and it felt like coming home.
Your eyes were telling so much more than all the
beautiful things I’ve ever seen in the world.
It feels like I’m in love for the first time again.

When it got dark and it became colder,
you took me in your arms and gave me all the
answer chords I was looking for.
You kissed me so sweetly that I almost started crying.
I never met such a kind and warm person like you.

We laughed about the same things,
we sang the same songs,
we felt the same pain
and we shared the same emotions.

You asked me to go walking
and I never regretted it … not for one second.
I want to keep walking with you every single day
from now till the end of the time.
And when I go asleep I’ll take you to my dreams.



Door Ineke Verhagen
30 maart 2014